SEN Akşam alacasıdır gözlerim. Bakışlarımda taşıdığım ömrüme sığdırdığım acılarım var, kaydı düşülmemiş, düşmemiş acılar… Kendimi hangi çığlıkta bıraktıysam gene hala dönmedim bana. Kaybettim kendimi bu şehrin teşne yorgunluğunda, mağrur bir söz edasıyla… Kim bilir şimdi hangi çıkmaz sokakta boğuk feryatlar savuruyorum göğe! Kim bilir kimde kaldım gene… Bu kaçıncı kayboluştur bu kaçtır silinir adım… Ben ki asir bir gece söz de kalsın ses de. Bana beni bulun yeter! En kavi sebeplerimi harcadım yar yoluna. Bilmek gözümün ardında… Ve sevda sızım sızım sızlar ellerimle uçurum arasında. Bu yanılgılar sürer beni var ile yok arasına… Yüreğim… Yüreğim ki dağ. İçine saklı denizler almış, varlığı hiç olmuş coğrafya. Kutsal bildiklerim benden cayanlardı. Kim ki gitmeyi vebal bildi ben ona meftun oldum. İşte odur ki ne varım ne yokum! Yorulduysam bil ki yorgunluğum sensin!… Değişmeler hep sana kaydı… Bak ben hala aynıyım / yani biraz yetim / biraz kendim… Gelmeli misin?